6:1

Διο αφεντες τον της αρχης του Χριστου λογον επι την τελειοτητα φερωμεθα μη παλιν θεμελιον καταβαλλομενοι μετανοιας απο νεκρων εργων και πιστεως επι Θεον

Wherefore leaving the doctrine of the first principles of Christ, let us press on unto perfection; not laying again a foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,

¹

6:2

βαπτισμων διδαχην επιθεσεως τε χειρων αναστασεως τε νεκρων και κριματος αιωνιου

of the teaching of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.

6:3

και τουτο ποιησομεν εανπερ επιτρεπη ο Θεος

And this will we do, if God permit.

6:4

Αδυνατον γαρ τους απαξ φωτισθεντας γευσαμενους τε της δωρεας της επουρανιου και μετοχους γενηθεντας Πνευματος Αγιου

For as touching those who were once enlightened and tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Spirit,

6:5

και καλον γευσαμενους Θεου ρημα δυναμεις τε μελλοντος αιωνος

and tasted the good word of God, and the powers of the age to come,

6:6

και παραπεσοντας παλιν ανακαινιζειν εις μετανοιαν ανασταυρουντας εαυτοις τον Υιον του Θεου και παραδειγματιζοντας

and then fell away, it is impossible to renew them again unto repentance; seeing they crucify to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.

6:7

Γη γαρ η πιουσα τον επ αυτης ερχομενον πολλακις υετον και τικτουσα βοτανην ευθετον εκεινοις δι ους και γεωργειται μεταλαμβανει ευλογιας απο του Θεου

For the land which hath drunk the rain that cometh oft upon it, and bringeth forth herbs meet for them for whose sake it is also tilled, receiveth blessing from God:

6:8

εκφερουσα δε ακανθας και τριβολους αδοκιμος και καταρας εγγυς ης το τελος εις καυσιν

but if it beareth thorns and thistles, it is rejected and nigh unto a curse; whose end is to be burned.

6:9

Πεπεισμεθα δε περι υμων αγαπητοι τα κρεισσονα και εχομενα σωτηριας ει και ουτως λαλουμεν

But, beloved, we are persuaded better things of you, and things that accompany salvation, though we thus speak:

6:10

ου γαρ αδικος ο Θεος επιλαθεσθαι του εργου υμων και της αγαπης ης ενεδειξασθε εις το ονομα αυτου διακονησαντες τοις αγιοις και διακονουντες

for God is not unrighteous to forget your work and the love which ye showed toward his name, in that ye ministered unto the saints, and still do minister.

6:11

Επιθυμουμεν δε εκαστον υμων την αυτην ενδεικνυσθαι σπουδην προς την πληροφοριαν της ελπιδος αχρι τελους

And we desire that each one of you may show the same diligence unto the fulness of hope even to the end:

6:12

ινα μη νωθροι γενησθε μιμηται δε των δια πιστεως και μακροθυμιας κληρονομουντων τας επαγγελιας

that ye be not sluggish, but imitators of them who through faith and patience inherit the promises.

6:13

Τω γαρ Αβρααμ επαγγειλαμενος ο Θεος επει κατ ουδενος ειχεν μειζονος ομοσαι ωμοσεν καθ εαυτου

For when God made promise to Abraham, since he could swear by none greater, he sware by himself,

6:14

λεγων Ει μην ευλογων ευλογησω σε και πληθυνων πληθυνω σε

saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee.

6:15

και ουτως μακροθυμησας επετυχεν της επαγγελιας

And thus, having patiently endured, he obtained the promise.

6:16

Ανθρωποι γαρ κατα του μειζονος ομνυουσιν και πασης αυτοις αντιλογιας περας εις βεβαιωσιν ο ορκος

For men swear by the greater: and in every dispute of theirs the oath is final for confirmation.

6:17

εν ω περισσοτερον βουλομενος ο Θεος επιδειξαι τοις κληρονομοις της επαγγελιας το αμεταθετον της βουλης αυτου εμεσιτευσεν ορκω

Wherein God, being minded to show more abundantly unto the heirs of the promise the immutability of his counsel, interposed with an oath;

6:18

ινα δια δυο πραγματων αμεταθετων εν οις αδυνατον ψευσασθαι τον Θεον ισχυραν παρακλησιν εχωμεν οι καταφυγοντες κρατησαι της προκειμενης ελπιδος

that by two immutable things, in which it is impossible for God to lie, we may have a strong encouragement, who have fled for refuge to lay hold of the hope set before us:

6:19

ην ως αγκυραν εχομεν της ψυχης ασφαλη τε και βεβαιαν και εισερχομενην εις το εσωτερον του καταπετασματος

which we have as an anchor of the soul, a hope both sure and stedfast and entering into that which is within the veil;

6:20

οπου προδρομος υπερ ημων εισηλθεν Ιησους κατα την ταξιν Μελχισεδεκ αρχιερευς γενομενος εις τον αιωνα

whither as a forerunner Jesus entered for us, having become a high priest for ever after the order of Melchizedek.