4:1

Παρακαλω ουν υμας εγω ο δεσμιος εν Κυριω αξιως περιπατησαι της κλησεως ης εκληθητε

I therefore, the prisoner in the Lord, beseech you to walk worthily of the calling wherewith ye were called,

4:2

μετα πασης ταπεινοφροσυνης και πραυτητος μετα μακροθυμιας ανεχομενοι αλληλων εν αγαπη

with all lowliness and meekness, with longsuffering, forbearing one another in love;

4:3

σπουδαζοντες τηρειν την ενοτητα του Πνευματος εν τω συνδεσμω της ειρηνης

giving diligence to keep the unity of the Spirit in the bond of peace.

¹

4:4

εν σωμα και εν Πνευμα καθως και εκληθητε εν μια ελπιδι της κλησεως υμων

There is one body, and one Spirit, even as also ye were called in one hope of your calling;

4:5

εις Κυριος μια πιστις εν βαπτισμα

one Lord, one faith, one baptism,

4:6

εις Θεος και Πατηρ παντων ο επι παντων και δια παντων και εν πασιν

one God and Father of all, who is over all, and through all, and in all.

4:7

Ενι δε εκαστω ημων εδοθη η χαρις κατα το μετρον της δωρεας του Χριστου

But unto each one of us was the grace given according to the measure of the gift of Christ.

4:8

διο λεγει Αναβας εις υψος ηχμαλωτευσεν αιχμαλωσιαν εδωκεν δοματα τοις ανθρωποις

Wherefore he saith, When he ascended on high, he led captivity captive, And gave gifts unto men.

4:9

Το δε Ανεβη τι εστιν ει μη οτι και κατεβη εις τα κατωτερα μερη της γης

(Now this, He ascended, what is it but that he also descended into the lower parts of the earth?

4:10

ο καταβας αυτος εστιν και ο αναβας υπερανω παντων των ουρανων ινα πληρωση τα παντα

He that descended is the same also that ascended far above all the heavens, that he might fill all things.)

4:11

Και αυτος εδωκεν τους μεν αποστολους τους δε προφητας τους δε ευαγγελιστας τους δε ποιμενας και διδασκαλους

And he gave some to be apostles; and some, prophets; and some, evangelists; and some, pastors and teachers;

4:12

προς τον καταρτισμον των αγιων εις εργον διακονιας εις οικοδομην του σωματος του Χριστου

for the perfecting of the saints, unto the work of ministering, unto the building up of the body of Christ:

4:13

μεχρι καταντησωμεν οι παντες εις την ενοτητα της πιστεως και της επιγνωσεως του Υιου του Θεου εις ανδρα τελειον εις μετρον ηλικιας του πληρωματος του Χριστου

till we all attain unto the unity of the faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a fullgrown man, unto the measure of the stature of the fulness of Christ:

4:14

ινα μηκετι ωμεν νηπιοι κλυδωνιζομενοι και περιφερομενοι παντι ανεμω της διδασκαλιας εν τη κυβεια των ανθρωπων εν πανουργια προς την μεθοδειαν της πλανης

that we may be no longer children, tossed to and fro and carried about with every wind of doctrine, by the sleight of men, in craftiness, after the wiles of error;

4:15

αληθευοντες δε εν αγαπη αυξησωμεν εις αυτον τα παντα ος εστιν η κεφαλη Χριστος

but speaking truth in love, may grow up in all things into him, who is the head, even Christ;

4:16

εξ ου παν το σωμα συναρμολογουμενον και συμβιβαζομενον δια πασης αφης της επιχορηγιας κατ ενεργειαν εν μετρω ενος εκαστου μερους την αυξησιν του σωματος ποιειται εις οικοδομην εαυτου εν αγαπη

from whom all the body fitly framed and knit together through that which every joint supplieth, according to the working in due measure of each several part, maketh the increase of the body unto the building up of itself in love.

4:17

Τουτο ουν λεγω και μαρτυρομαι εν Κυριω μηκετι υμας περιπατειν καθως και τα εθνη περιπατει εν ματαιοτητι του νοος αυτων

This I say therefore, and testify in the Lord, that ye no longer walk as the Gentiles also walk, in the vanity of their mind,

4:18

εσκοτωμενοι τη διανοια οντες απηλλοτριωμενοι της ζωης του Θεου δια την αγνοιαν την ουσαν εν αυτοις δια την πωρωσιν της καρδιας αυτων

being darkened in their understanding, alienated from the life of God, because of the ignorance that is in them, because of the hardening of their heart;

4:19

οιτινες απηλγηκοτες εαυτους παρεδωκαν τη ασελγεια εις εργασιαν ακαθαρσιας πασης εν πλεονεξια

who being past feeling gave themselves up to lasciviousness, to work all uncleanness with greediness.

4:20

Υμεις δε ουχ ουτως εμαθετε τον Χριστον

But ye did not so learn Christ;

4:21

ει γε αυτον ηκουσατε και εν αυτω εδιδαχθητε καθως εστιν αληθεια εν τω Ιησου

if so be that ye heard him, and were taught in him, even as truth is in Jesus:

4:22

αποθεσθαι υμας κατα την προτεραν αναστροφην τον παλαιον ανθρωπον τον φθειρομενον κατα τας επιθυμιας της απατης

that ye put away, as concerning your former manner of life, the old man, that waxeth corrupt after the lusts of deceit;

4:23

ανανεουσθαι δε τω πνευματι του νοος υμων

and that ye be renewed in the spirit of your mind,

4:24

και ενδυσασθαι τον καινον ανθρωπον τον κατα Θεον κτισθεντα εν δικαιοσυνη και οσιοτητι της αληθειας

and put on the new man, that after God hath been created in righteousness and holiness of truth.

4:25

Διο αποθεμενοι το ψευδος λαλειτε αληθειαν εκαστος μετα του πλησιον αυτου οτι εσμεν αλληλων μελη

Wherefore, putting away falsehood, speak ye truth each one with his neighbor: for we are members one of another.

4:26

Οργιζεσθε και μη αμαρτανετε ο ηλιος μη επιδυετω επι τω παροργισμω υμων

Be ye angry, and sin not: let not the sun go down upon your wrath:

4:27

μηδε διδοτε τοπον τω διαβολω

neither give place to the devil.

4:28

Ο κλεπτων μηκετι κλεπτετω μαλλον δε κοπιατω εργαζομενος ταις ιδιαις χερσιν το αγαθον ινα εχη μεταδιδοναι τω χρειαν εχοντι

Let him that stole steal no more: but rather let him labor, working with his hands the thing that is good, that he may have whereof to give to him that hath need.

4:29

Πας λογος σαπρος εκ του στοματος υμων μη εκπορευεσθω αλλα ει τις αγαθος προς οικοδομην της χρειας ινα δω χαριν τοις ακουουσιν

Let no corrupt speech proceed out of your mouth, but such as is good for edifying as the need may be, that it may give grace to them that hear.

4:30

Και μη λυπειτε το Πνευμα το Αγιον του Θεου εν ω εσφραγισθητε εις ημεραν απολυτρωσεως

And grieve not the Holy Spirit of God, in whom ye were sealed unto the day of redemption.

4:31

Πασα πικρια και θυμος και οργη και κραυγη και βλασφημια αρθητω αφ υμων συν παση κακια

Let all bitterness, and wrath, and anger, and clamor, and railing, be put away from you, with all malice:

4:32

γινεσθε δε εις αλληλους χρηστοι ευσπλαγχνοι χαριζομενοι εαυτοις καθως και ο Θεος εν Χριστω εχαρισατο υμιν

and be ye kind one to another, tenderhearted, forgiving each other, even as God also in Christ forgave you.